Kerstgevoel

Fluitend loop ik door het winkelcentrum.
Het gevoel van kerst overmant mij. De kerstbomen staan in vol ornaat in de etalages, maretakken hangen boven elke winkeldeur, feestelijke kerstverlichting hangt in elke straat. Ik wandel snel door, in de hoop dat ik die bekende aan de overkant net misloop. Ik bedoel, ’t is een aardige vent, maar niet maretakwaardig.

Al neuriënd wandel ik door. Opeens besef ik dat ik All I Want For Christmas loop te fluiten. Potverdorie, hoe komt Mariah Carey nu weer in mijn hoofd. Oh ja, even daarvoor heb ik het natuurlijk gehoord in de supermarkt. Ik ben ook echt een fluitslet. Ik fluit met alles mee.
Op de hoek van de straat staat de Tesla van de overbuurman op te laden. ‘Me vader z’n auto staat te stekkeren,’ zoals het irritante buurjochie het zegt. Serieus, viel daar geen mooier woord voor te verzinnen? En kan iemand dat kind taalkundig opvoeden? Zal je ook zien dat die fraaie patserauto vol met sjoemelsoftware zit. Zal die linksdraaiende biosukkel z’n verdiende loon zijn.
Ik mag natuurlijk niet teveel mopperen op de beste man, zijn vrouw is onlangs overleden toen ze in de zomervakantie van de rotsen viel bij het nemen van een selfie, één van de vele selfiedoden dit jaar. Hun oudere zoon is sindsdien volledig losgeslagen en zit nu een avond in de gevangenis, een notoire poortjesspringer. Het had ook erger kunnen zijn, hij had zich ook net als zijn vrienden kunnen aansluiten bij het cyberkalifaat, maar zijn vader had hem verboden naar het jihadgala te gaan.
Een echt kerstig gevoel heb ik nog niet gehad.

Gisteren liep ik nog in mijn korte broek en t-shirt over straat, goed de buren zouden wel wat vreemd hebben gekeken maar theoretisch had het gekund. De sneeuwklokjes zijn het enige dat met winter te maken heeft en worden alweer verstoten door de krokussen die de lente aankondigen. Zelfs Moeder Natuur heeft geen zin in winter. De schaatsen gaan voorlopig nog maar even terug in het vet.

Je zou het niet zeggen, maar kerst staat voor de deur. Tijd voor de jaaroverzichten, voor 3FM Serious Request, voor kerstkaarten (waar ik dan meestal op eerste kerstdag pas aan denk om die te versturen). Maar ook voor dat extra stukje liefde en genegenheid, naar je medemens, familie, vrienden of jezelf. Het zou natuurlijk fijn zijn als daar niet alleen een ‘feestdag’ voor nodig was.

De komende twee weken is het tijd voor de voorjaarsschoonmaak (Yfke raakt nu al in paniek als ik ook maar langs de boekenkast kijk, uit angst dat ze na werk een lege boekenkast aantreft), je moet toch wat met je vrije tijd.
Ik ben niet zo van het bewaren, alhoewel ik de meest nutteloze dingen dan weer wel 30 jaar bewaar, want je zult altijd zien dat je het de volgende dag nodig hebt, net nadat je het hebt weggegooid. Een uitgelezen boek gaat dan ook meestal naar de kringloop, of het moet een boek zijn dat wel heel veel indruk heeft gemaakt.

Ook heb ik de komende twee weken tijd om wat andere dingen bij te werken. Een beetje werken aan mijn ontspanning, werken aan ‘me KGB-loopje’, in m’n eentje een Star Wars marathon houden, of glamping (ga dan gewoon een hotel of vakantiehuis in!).
Uiteindelijk zal het er op neer komen dat het twee weken bankhangen wordt. Ik zit altijd vol met wilde plannen, maar met het doorzettingsvermogen van een kiwi kom je niet ver.
Toch is het wel fijn. Twee weken even geen werk. Heerlijk.
Had ik al gezegd dat ik twee weken vrij ben?

Ik wens jullie alvast hele fijne, liefdevolle dagen toe.

DEZE COLUMN IS EEN ONDERDEEL VAN: THRILLERLEZERS

Auteur: alexroessen

Leiden, 1973 Overdag besteed ik mijn tijd als bouwkundig tekenaar op een architectenbureau, maar 's avonds timmer ik aan de weg als schrijver van korte verhaaltjes of columns. Ik woon samen met mijn partner Yfke en onze kat Abby in de Duin- en Bollenstreek. Mijn zoon Jordi verblijdt ons zo nu en dan ook met zijn gezelschap en maakt ons gezinnetje compleet. Dit is mijn persoonlijke pagina, hier kun je korte verhaaltjes vinden, wekelijkse blogs of andere creatieve creaties.