Unrecognizable

'Hi, dad. How are you today?' I close the door of his apartment and walk through the small kitchen into the living room.
   As always dad sits in his favorite chair, the worn out light brown corduroy swivel chair we carry around every time dad has to switch from retirement homes. Her chair, a lasting memory of mom.
   'Dad. How are you?' No response. His grey eyes watch the park across the retirement home. Not that he can see much but he likes the idea of knowing the world is out there. The crossword book on his lap is still on page 31, the pen in his trembling hand still has the cap on it. He liked doing crossword puzzles. Keeps the brain in shape, he always said.
   I give him a kiss on his head, but he doesn't notice it. I place a hand on his shoulder. 'Hi, dad.'
   'John, son. I didn't hear you come in. Good to see you.' As if rudely awakened from a dream he tries to get out of his chair. 'Have a seat. I'll make you some coffee.'
   'Peter, dad. Sit down, I'll make us some coffee.' I pick up the book that fell from his lap as he tries to get back in his chair and step into the kitchen area.
   'Yes. Good. Good to see you, son. It's been awhile, hasn't it. Haven't seen anybody for a long time now for that matter.'
   'Dad, John visited you this morning.'
   'This morning?' For a moment he goes silent. 'No, that can't be right. I never get any visitors.'
   The dirty dishes on the counter tell the real story. My brother John and I visit dad every day since mom died. John has a hard time seeing dad like this: fragile, alone, unrecognizable, nothing like the energetic man he used to be when we grew up. Still he visits every morning, leaving again as fast as he can.
   I put my coffee cup on the small table next to the plate with one cookie left on it and put my dad's cup on the high table next to his chair. 'Thank you, John.'
   For a few minutes we just sit there in silence.
   The swivel chair moans as he turns the chair to reach for his coffee. 'Have you talked to Peter lately. It's been so long since I've seen him.'
   'Dad, I am Peter.'
   'Yes, yes. How's your wife.'
   'Daisy died four years ago. Marc is doing fine, thank you.'
   'Oh, that's sad. Terrible. My condolences.'
   'I'll pass them on to John.' I finish my coffee, write a few words to John in the diary, wash the dishes and refill the empty plate with cookies. I kiss dad on his cheek and lay the crossword book and pen on his lap, page 31.
   'See you again tomorrow, dad.'
   As I open the door I hear the moaning of the chair. I look back at my father, tears rolls down my face. Dad already turned his chair and stares through the window.
   'Bye, John.'

Intro

‘Ben je er klaar voor?’
Mijn borstelige wenkbrauwen kunnen niet voorkomen dat het zweet van mijn voorhoofd mijn ogen bereikt. Het zoute vocht brand in mijn ogen maar wrijven is geen optie. Uit angst dat de bewegingen teveel zijn voor het gevoelige goedje dat ik met me meedraag, blijf ik zo stil mogelijk staan tot de anderen klaar zijn en het stabiel genoeg is voor vervoer. Met rood doorlopen ogen knik ik in de richting van Erik, die mijn antwoord niet afwacht en zijn aandacht weer richt op de lampjes van het kastje dat om mijn middel is vastgebonden.
Achter me ontrafelt Barry de wirwar van draden die over mijn rug loopt om ze op het kastje aan te sluiten en de onomkeerbare verbinding met de explosieven te maken.
‘Kom op, Barry.’ Het geduld van Erik begint op te raken wanneer Barry voor de derde keer de draden opnieuw samenbindt. Nadat ook het vierde lampje op groen springt, steekt Erik zijn duim op naar Marco die even verderop verscholen op de uitkijk staat. Met de rug gekeerd naar de wind, een zakdoek voor zijn mond en een skibril op om geen zand in zijn ogen te krijgen, legt hij via de satelliettelefoon contact met de Opdrachtgever.
‘We zijn er klaar voor, over!’ Marco houdt zijn vrije hand voor de microfoon om nog enigszins verstaanbaar over te komen. De onophoudelijke woestijnwind maakt communicatie bijna onmogelijk.
‘Ga…k…’ De rest van het antwoord gaat verloren door de weersomstandigheden. Meer woorden zijn ook niet nodig, de opdracht is duidelijk: de drukte in en op de knop drukken.
Ik wrijf in mijn ogen, wat het eigenlijk alleen maar erger maakt, knoop mijn lange jas dicht, zet mijn bril op en mijn mondkap voor en wandel voor de laatste keer als Niemand de anonimiteit in.

279 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag