Mijn geheim

De sleutel brandt in mijn hand, het hete metaal laat een onuitwisbare afdruk achter in mijn huid. De geur van brandend vlees prikt in mijn neus.
De sleutel, de toegang naar mijn verleden. Ik probeerde het achter me te laten, maar vluchten bleek zinloos. Des te harder ik rende, des te meer ik merkte dat ik niet zonder kon. Ik schaamde me en probeerde te leven met mijn behoefte, anderen hadden minder geluk.

Ik had alles veilig opgeborgen, ik wist het zeker. Niemand zou er bij kunnen, zolang ik de sleutel had.
Totdat hij mijn geheim ontdekte. Hij en zijn stomme nieuwsgierigheid, had hij maar geluisterd toen ik hem vroeg het met rust te laten.
‘Hou je van mij?’
‘Wat is dat voor een vraag? Natuurlijk, anders waren we toch nooit zo snel gaan samenwonen.’
‘Als je echt van me houdt, vraag je er nooit meer na.’
‘Ik wil alleen maar weten wat er in die kist zit, geen geheimen toch?’
‘Geen geheimen, behalve deze.’ Voor hij kon protesteren, zette ik mijn lippen op de zijne, drong mijn tong naar binnen en kneep iets te hard in zijn zak. Hij kreunde van genot.

Met de handdoek om mijn middel geslagen liep ik terug de slaapkamer binnen en zag hem op zijn knieën voor de geopende kist zitten.
‘Wat is dit?! Wat de fuck moet jij met een kist vol afgesneden oren!’
Hij moest het zonodig weten.

Ik sluit de kist, en kijk naar het brandende lichaam.
Geen geheimen, behalve deze.

 

Victor Bonefaes is het pseudoniem van Alexander Roessen (1973).
Kijk ook op Sweek.com

141 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Verlichting

Haar lichaam verstrakte en haar oogleden trilden. De angst voor wat er boven was, werkte zo verlammend dat ze zich niet durfde te bewegen.
     Meerdere malen had ze het geprobeerd. In haar eentje de trap op, in het donker. Ze ging al hyperventileren van de gedachte. Mama had gezegd dat ze zich niet zo moest aanstellen. Er was niets engs op de trap of op de overloop. Ze vond dat Marieke tijd probeerde te rekken en schreeuwde met de dag harder tegen haar wanneer ze huilend onderaan de trap stond omdat mama het licht van de overloop niet wilde uitdoen, zodat ze zelf in het donker naar boven moest.
     Marieke wist wel beter. Zij hoorde de monsters zwaar ademen, voelde hun aanwezigheid als ze in het donker over de overloop liep, klaar om haar te pakken als ze naar haar kamer liep. Het licht hield de monsters op afstand.
     'Stel je niet zo aan, Marieke. Schiet op,' riep mama vanuit de woonkamer.
     Marieke zette een voet op de onderste trede, pakte de leuning stevig vast, hield haar favoriete knuffel Jenny nog dichter tegen zich aan en keek nog een keer naar boven voor ze het licht van de overloop uit knipte. Met twee treden tegelijk vloog ze de trap op. Na een korte sprint over de overloop sprong ze in haar fort van kussens en trok de deken over haar heen. De gedaante op de overloop greep net mis. Ze had het gevoeld.
     Door een kier tussen haar kussens zag ze tot haar schrik dat het licht op de overloop brandde. Ze had het licht toch echt uitgedaan.
     'Marieke, doe het licht uit,' klonk het vanuit de verte.
     'Dat heb ik gedaan.'
     'Schiet op, ik zeg het niet nog een keer.'
     De moed zakte in Marieke´s eenhoornpantoffels. Aarzelend pakte ze Jenny en liep richting de trap. Zodra ze op de bovenste trede stond, knipperde het licht uit. Voor ze kon bedenken wat er aan de hand was, voelde ze een hand op haar schouder. Met een ruk draaide ze zich om en keek recht in haar eigen ogen. Vlak voordat ze wilde gaan gillen, legde haar spiegelbeeld een vinger op haar lippen en pakte Marieke bij haar hand. Samen liepen ze de trap af om het licht van de overloop uit te doen en terug te keren naar Marieke´s kamer.
     Marieke was nooit meer bang in het donker.

Deelnemer schrijfwedstrijd Heel Nederland Schrijft. 
Leuk verhaal? Klik hier en geef een duim omhoog op de pagina van Heel Nederland Schrijft.