Mijn geheim

De sleutel brandt in mijn hand, het hete metaal laat een onuitwisbare afdruk achter in mijn huid. De geur van brandend vlees prikt in mijn neus.
De sleutel, de toegang naar mijn verleden. Ik probeerde het achter me te laten, maar vluchten bleek zinloos. Des te harder ik rende, des te meer ik merkte dat ik niet zonder kon. Ik schaamde me en probeerde te leven met mijn behoefte, anderen hadden minder geluk.

Ik had alles veilig opgeborgen, ik wist het zeker. Niemand zou er bij kunnen, zolang ik de sleutel had.
Totdat hij mijn geheim ontdekte. Hij en zijn stomme nieuwsgierigheid, had hij maar geluisterd toen ik hem vroeg het met rust te laten.
‘Hou je van mij?’
‘Wat is dat voor een vraag? Natuurlijk, anders waren we toch nooit zo snel gaan samenwonen.’
‘Als je echt van me houdt, vraag je er nooit meer na.’
‘Ik wil alleen maar weten wat er in die kist zit, geen geheimen toch?’
‘Geen geheimen, behalve deze.’ Voor hij kon protesteren, zette ik mijn lippen op de zijne, drong mijn tong naar binnen en kneep iets te hard in zijn zak. Hij kreunde van genot.

Met de handdoek om mijn middel geslagen liep ik terug de slaapkamer binnen en zag hem op zijn knieën voor de geopende kist zitten.
‘Wat is dit?! Wat de fuck moet jij met een kist vol afgesneden oren!’
Hij moest het zonodig weten.

Ik sluit de kist, en kijk naar het brandende lichaam.
Geen geheimen, behalve deze.

 

Victor Bonefaes is het pseudoniem van Alexander Roessen (1973).
Kijk ook op Sweek.com

211 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Aftasten

‘Welkom, dames en heren. Vandaag is het dan eindelijk zover, de grote finale. De zaal is afgeladen, er is geen enkele lege plek te zien. De spanning is met een mes te snijden. De twee kemphanen treffen hun laatste voorbereidingen. De kampioen van vorig jaar zit met zijn ogen dicht geconcentreerd op zijn kruk, terwijl zijn coach op hem inpraat. De uitdager in de andere hoek springt op en neer en probeert de huidige kampioen van zijn stuk te brengen, maar de routinier trapt daar niet in. De psychologische oorlogsvoering laat hem ongemoeid, wat op zich weer een uitstekende psychologische verdediging is dat duidelijk effect heeft op de uitdager. Hij lijkt behoorlijk van zijn stuk gebracht.’

“Aftasten” verder lezen

297 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Afsluiten

Goed, 2017. Daar gaan we.

2017 was het jaar van verandering. Een nieuw begin, ik heb zo’n vreselijke hekel aan die term. Net of je alles daarvoor vergeet en met een schone lei wilt beginnen. Op die manier blijf je tegen dezelfde problemen aanlopen. Leer van het verleden en verander het heden.

In 2016 hadden wij als gezin al een flinke verandering doorgemaakt; een verhuizing naar een ander dorp, naar een nieuw huis. In dit geval letterlijk nieuw, net gebouwd. Een huis zonder verleden, ideaal om zelf de geschiedenis te bepalen en zonder te moeten leven met de demonen van vorige bewoners.

In 2016 was het grote afscheid nemen al begonnen: afscheid van een straat waar ik al 17 jaar woonde, van een dorp en eigenlijk van dagelijkse zekerheden. Een besluit dat me zwaar viel, maar eenmaal genomen uitstekend beviel. De weg naar het besluit is zwaarder gebleken dan ermee te leven.

Hierdoor viel in 2017 uiteindelijk ook het besluit om te veranderen van werkgever. In wat voor mij een sociaal ziekmakende omgeving was geworden, viel voor mij niet langer te werken. Hoelang ik het ook geprobeerd heb, mezelf heb proberen aan te passen aan een verstoorde werkomgeving om het onvermijdelijke te voorkomen, was uiteindelijk verandering de enige oplossing. Je kunt je niet voorstellen als niet-hooggevoelig persoon wat een lijdensweg dat geweest is om tot dit besluit te gedwongen te worden. Want zo voelde het, gedwongen ontslag nemen om de grootste verandering in 22 jaar voor mezelf te forceren. Het bleek de juiste beslissing.

2017 bracht nog meer mooie dingen: een andere werkgever, een reis naar Italië die mij dierbare herinneringen heeft opgeleverd en mij weer een stap dichter naar mijn doel heeft gebracht – een eerste boek te schrijven, een mooie vakantie in Limburg – waarbij ik letterlijk bergen heb overwonnen, Thrillers & More – om samen met plezier een passie voor iets te kunnen delen en een mooi product neer te zetten.
Maar uiteindelijk bracht 2017 rust, waarbij de steun van familie en vrienden die ik als familie beschouw onmisbaar is geweest.

Vooruitkijkend naar 2018 zie ik schrijfkilometers, fietskilometers en vooral plezier, liefde en respect. Voor 2018 wens ik voor Thrillers & More een mooi boekenjaar, en met alles dat er aan zit te komen lijkt mij dat niet zo’n groot probleem. Dat iedereen, schrijver, lezer, mens, dier als voornaamste in goede gezondheid mag leven en iedereen steun kan vinden in tijden dat het leven niet gaat zoals het zou moeten gaan.

Ik wens iedereen een mooi en gezond 2018.

289 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Opruimwoede

Casper stapt geluidloos de slaapkamer binnen. Schuifelend langs de rand van het bed telt hij het aantal passen naar zijn kant van de onverlichte kamer. De pijnlijke blauwe plek op zijn scheenbeen herinnert hem nog aan misrekening na de vorige ruzie. Zachtjes hijgend van de klim naar boven, ontknoopt hij zijn blouse en broek en schuurt zachtjes tegen de muur.
De ruzie was fel geweest, hij had met dingen gegooid, zoals hij vaker deed. Iris vergaf hem altijd.
Vloekend struikelt hij over een onverwacht obstakel naast het bed. Niet bij zinnen om zichzelf op te rapen, valt hij op de grond in een diepe slaap.

Iris hoorde hem zwaarhijgend de slaapkamer binnengaan. Casper kon nooit zachtjes doen, zeker niet als hij met de jongens had gedronken en hij in een kwade bui was. Toen ze het gekraak van de bovenste trede hoorde, had ze het dekbed nog verder over zich heen getrokken. Ze was ondertussen gewend om in de logeerkamer te slapen, na de zoveelste ruzie.
Ze hoorde hoe hij tegen de muur botste, waarschijnlijk in een poging zich van zijn kleding te ontdoen en voelde de houten vloer trillen toen haar aanstaande ex over de ingepakte koffers struikelde. Morgen begon de grote schoonmaak.

436 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Het kerstdiner

Lodewijk nam even een adempauze. Met de palm van zijn linkerhand veegde hij de bloedspetters van zijn gezicht, pakte het cadeau met zijn naam erop vanonder de kerstboom en ging hijgend op de bank zitten. Hij dacht dat het deze keer makkelijker zou gaan. Met zijn plakkerige vingers scheurde hij het papier aan stukken. Ze hadden zich verzet, hij nam het ze deze keer niet eens kwalijk.
   ‘Ach, kijk nou. Deodorant en een kaartje; Fijne kerst van Harry en Mathilde. Kom op, Harry. Dat had beter gekund,’ zei hij en keek naar Harry, die aan de eettafel zat.
   Harry zei iets onverstaanbaars.
   Lodewijk stond weer op en plaatste de met bloed besmeurde kerstkaart op de schoorsteenmantel naast de andere wenskaarten. Hij raapte een stoel op, ging naast Harry aan tafel zitten, pakte een overgebleven glas rode wijn en nam er een flinke slok van.
   Harry keek hem met wijd opengesperde ogen aan en snoof hard toen Lodewijk zijn arm om hem heen sloeg. ‘Mooi uitzicht?’ fluisterde Lodewijk in zijn oor.
   De tape om zijn mond voorkwam dat Harry kon reageren. Met tranen in zijn ogen keek hij naar Mathilde. Het levenloze lichaam zat op de stoel naast hem. Wat voor het diner nog zijn vrouw was, was nu nauwelijks herkenbaar als mens. Harry bewoog wild op zijn stoel en probeerde zich los te wringen. Het touw sneed nog dieper in zijn polsen en enkels, hij kermde van de pijn.
   ‘Wat is er, buurman? Zit het touw te strak?’ Lodewijk stond op en pakte zijn bijl. Deze keer zou er niemand ontsnappen.

‘Wat leuk, een uitnodiging van de buurman.’ Mathilde toonde het kaartje aan Harry, die zijn aandacht meer bij zijn smartphone had.
   ‘Kerstdiner bij de buurman. Moet dat echt? We wonen hier nu bijna een jaar en ik heb die vent nog nooit gesproken. De gordijnen zitten altijd dicht, het is alsof hij niemand wil zien.’ Harry wreef verder met zijn duim over het schermpje.
   ‘Nou ja, het is toch aardig. Leren we de man wat beter kennen. Mopperkont.’
   Mathilde had Lodewijk een keer gesproken, toen ze drie maanden in hun nieuwe huis woonden. Tijdens de middagwandeling liep ze met de hond langs het hek en zag ze de buurman in de tuin spitten.
   ‘Druk in de weer, buurman?’
   ‘Ja, ja. Altijd even ontspannen na een hapje eten. Hoe bevalt het nieuwe huis?’
   ‘Prima, hoor. We hoefden gelukkig niet veel te doen, fijn dat alles al gestoffeerd en gemeubileerd was.’
   ‘Merel en Harm waren nette mensen, inderdaad. Net als de buren van verderop. Vrolijk Pasen nog, hé.’ Lodewijk stak zijn schop in de aarde en verstrooide het over een vers bedekt gat.
   ‘Jullie ook.’ Mathilde zwaaide naar Lodewijk en naar de vrouw die voor het raam stond te zwaaien. Lodewijk liet de schop vallen en wandelde rustig terug naar het huis.

Maaike raapte de post op van de deurmat.
   ‘Kijk, Hendrik. Een kaartje van de buurman van twee huizen verder. Of we bij hem willen komen brunchen op eerste paasdag.’

Het kerstdiner – Sweek

Er is al dagen niet naar me omgekeken. De schuur biedt wel bescherming tegen de gure wind, maar weinig tegen de vrieskou. De dunne quilt helpt amper en ik verga van de honger.
De ruimte in de schuur werd met de week krapper, mijn slaapplek raakte steeds verder ingesloten door de vele kerstcadeaus. Voor papa, voor mama, voor Mark, maar geen cadeau voor mij.
De afgelopen weken ging de deur steeds vaker van het slot en kreeg ik hoop weg te kunnen glippen, maar wanneer er weer een doos binnen was gezet, ging de deur weer snel dicht. Soms lieten ze wat eten achter, maar net zo vaak niet. Nu was het al een paar dagen stil.
Ze zullen me toch niet vergeten zijn?
Ik kijk door het raam naar buiten en zie mijn ouders en mijn broertje aan tafel zitten, het is kerstavond!
Lodewijk loopt in de tuin en worstelt zich door de sneeuw. “Het kerstdiner – Sweek” verder lezen

412 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

De Leespatrouille – Editio

Ik nader het kruispunt bij de Utrechtsebaan. Het is zaterdagochtend, kwart over acht en het is rustig op de weg. Mijn partner naast mij kijkt op van zijn boek en neemt een slok koffie uit zijn kartonnen beker van het fastfood restaurant. Mijn maag draait zich om door de sterke koffiegeur die de auto vult wanneer hij de deksel van de beker haalt om al roerend zijn vierde zakje suiker in de koffie op te lossen. Uit frustratie zet ik de volumeknop van de radio nog wat hoger, misschien kan ik de geur overstemmen met wat stevige gitaarmuziek, net als dat ik de routeplanner beter begrijp wanneer de muziek zachter staat.
‘Shit.’ Aan de overkant van het kruispunt zie ik twee motoragenten voor het verkeerslicht staan.
‘Shitterdeshit. Leg weg, snel.’ Ik maak een slaande beweging richting Erik en sla de koffiebeker bijna uit zijn hand. Koffie gutst over de rand van de beker en landt op zijn schoot. “De Leespatrouille – Editio” verder lezen

460 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Schrijfwedstrijd Enge verhalen

De schrijfwedstrijd van Heel Nederland Schrijft is voorbij. 158 enge verhalen werden ingezonden, waaronder mijn verhaal Verlichting.

Helaas viel ik niet in de prijzen, maar ben ik wel supertrots op dit kleine verhaaltje.

Alle inzendingen zijn gebundeld in de Enge verhalen bundel van Apples & Oranges

Mijn verhaaltje kun je ook hier lezen.

De bundel kun je hier bestellen.

Schrijfwedstrijd Heel Nederland Schrijft

Ik deed mij aan de schrijfwedstrijd Enge verhalen van Heel Nederland schrijft. Tot 7 september kun je mij verhaal liken. Lees het verhaal via de link. Liken mag, delen is lief.

http://www.heelnederlandschrijft.nl/lezen/verlichting-5697

Elke berg heeft zijn huisje

Het Limburgse landschap is ermee bezaaid, kleine kapellen gewijd aan de Moeder aller moeders.

Tijdens de zoveelste beklimming op de fiets van de croix de Nondeju begreep ik waarom.

Vloek, uitroepteken, miljaar, wat een lijdensweg.

Een schietgebedje, op naar de volgende creatie van Moeder natuur.

334 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag