You shall not pass (word)! (oh, wat slecht)

Afgelopen week had ik een probleem. Een groot probleem. Ik kwam mijn laptop niet meer in. Gecrasht? Kapot? Nee, wachtwoord niet goed. Toegang geweigerd. Wat de Freggel? Hoezo, toegang geweigerd, het is mijn laptop. Na een aantal verwoede pogingen tot het invoeren van de juiste letter-, cijfer- en speciale leestekencombinatie kwam ik geen steek verder: uw wachtwoord is niet correct. Argh! Ik zou toch zweren dat mijn wachtwoord, mijn wachtwoord was. Hoezo, uw wachtwoord is niet correct, heeft een ander dan wel mijn correcte wachtwoord? Ik weet verdorie mijn eigen wachtwoord toch nog wel?
“You shall not pass (word)! (oh, wat slecht)” verder lezen

521 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Jaarringen

Afgelopen woensdag, 21 september, voelde ik weer een jaarring groeien in mijn buik, de broekriem mag weer een gaatje opschuiven. De 43e jaarring heeft zich onlosmakelijk met mij verbonden. Ik kan er niet aan ontsnappen, het gebeurt me gewoon, zolang ik door blijf ademen natuurlijk, dat is wel een voorwaarde. Nu de zomer dan toch echt voorbij is, ik blijf een optimist, is zo’n extra jaarring wel lekker tegen de kou – wat extra warmte tijdens de gure herfstdagen. In de donkere jaren dacht ik nog: zelfs moeder natuur begon te huilen toen ik geboren werd. Tegenwoordig kijk ik er iets minder neerslachtig tegenaan en kijk ik uit naar het veranderen van het seizoen. Met mij de zondvloed: weg met die hitte. Regen, wind, vallende bladeren, treinvertragingen, herfststormen. Heerlijk. Bomen die hun bladerdek in de meest prachtige kleuren tonen: goudgeel, rood en bruine bladeren die zich met hun laatste kracht vasthouden aan de zwiepende takken voordat ook zij tot compost vergaan. Heimwee naar de gouden bossen van Noorwegen. Herfst, een prachtig jaargetijde.

“Jaarringen” verder lezen

665 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Een slijmerige boel


Met een slakkengangetje loop ik dagelijks van huis naar mijn werk. Dat zijn 421 passen, je moet jezelf een beetje bezig houden onderweg, en na het lezen van Uitgeteld van Marja West tel ik opmerkelijk meer dan voorheen. Tijdens die 421 passen, ik heb geprobeerd er 400 van te maken maar dat leverde mij bijna een hernia op en een loopje dat thuishoort in Monty Python’s The Ministry of Silly Walks, is het een missie geworden om rechtdoor te lopen. Niet dat ik daar normaal gesproken veel moeite mee heb, maar omdat de weg bezaaid ligt met langzaam overstekend wild. Tientallen slijmsporen doorkruisen mijn pad. Ongedierte dat in allerijl mijn ferme passen probeert te ontwijken, uiteraard met wisselend succes. In allerijl is wat overdreven, maar vanuit het perspectief gezien van de gemiddelde slak, trekt de slak een sprintje waar Usain Bolt en Daphne Schippers jaloers op zullen zijn. Gelijk moet ik denken aan de hilarische beelden uit Flushed Away, waarbij de slakken al gillend met hun hoge piepstemmetjes proberen weg te rennen voor het naderend onheil, maar geen millimeter vooruit komen.

298 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Hoeveel van jezelf kun je in een column stoppen?

Degenen die mij kennen weten als ik eenmaal ga zitten en begin te praten, ik zonder schroom mijn hele hebben en houwen op tafel leg aan iedereen die het wil horen. Achteraf beschouwd niet altijd slim, maar op dat moment denk ik niet na over de schade die zo´n gesprek kan aanrichten. Natuurlijk vertel ik niet alles aan zomaar iedereen die voorbij loopt op straat – hoewel het misschien wel makkelijker leeft als je andere mensen echt zou kennen. Maar de mensen die ik al wat langer ken en vertrouw of tijdens intakegesprekken voor medische hulp – waar nu eenmaal van je verwacht wordt je open te stellen – weten dat ik zo ben. Men blijft er verbaasd over wat ik allemaal te vertellen heb en ik vertel het alsof het algemene kennis is. Ik heb ook genoeg meegemaakt om over te kunnen vertellen. We hebben allemaal persoonlijk drama genoeg.
Of een column de juiste plaats is om hierover te discussiëren, leidt soms tot een innerlijk debat en tot wat goed overleg met anderen die er neutraal tegenaan kunnen kijken – ik ben in het gelukkige bezit van diverse ‘voices of reason’: zul je dit wel, weet je zeker dat je… Hoewel de intenties goed zijn, ik genoeg te delen heb en soms stiekem al teveel van mezelf in de column stop – ik zeg stiekem, ik bedoel expres, won deze week het innerlijk debat het van de goede intenties.

“Hoeveel van jezelf kun je in een column stoppen?” verder lezen

269 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Clowns

Als ik ergens de kriebels van krijg, dan is het wel van clowns en niet op de goede manier. Niet van die suffe circusclowns als Bassie, Pipo of Popov, daar wordt hun eigen moeder niet eens bang van, maar van die angstaanjagende clowns. Die clowns die je laten sidderen, waarvan je stilletjes in een hoekje gaat zitten, waarvan je spontaan op je geloof springt om te kunnen bidden dat hij je niet gezien heeft. Van die grapjassen die geschminkt over straat lopen, met een hakbijl in de hand en vervolgens urenlang op de hoek van de straat staan en elke bestuurder nastaren, niet grappig. Van die clowns die je de stuipen op het lijf jagen als je nietsvermoedend onder valse voorwendselen een dagje Walibi doet en je blijkt belandt te zijn in de Fright Night. Echt serieus, ik heb het al niet op achtbanen, laat staan achtbanen en clowns in één park.
Sowieso heeft een eenzame clown, wandelend met een hakbijl in de hand door een winkelstraat wel iets lugubers. Is het gewoon iemand die net terugkomt van de Hornbach en gaat klussen op zijn manier, probeert hij voor zijn act een knoop door te hakken, is hij op zoek naar zijn circus of moet je je zorgen maken dat de hakbijl bedoeld is voor andere doeleinden.

Afbeelding 1

“Clowns” verder lezen

379 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Heidag

Afgelopen week had onze regering een heidag. Als bouwkundige dacht ik direct aan een dag palen de grond in heien; aangezien het Binnenhof verbouwd gaat worden, dacht ik dat ons kabinet de mouwen had opgestroopt en de bouwhelm had opgezet om tijdens het zomerreces de boel eens flink te verbouwen of om alvast wat opstandige ministers in te metselen of mee te storten. Het zou niet de eerste keer zijn in Den Haag dat er in een fundering wat wapening wordt vervangen door een overbodig geraakt lichaam of dat er iemand in een muur wordt gemetseld.
bron: ad.nl

637 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

Schier genieten

Terwijl de regen de toeristen van het eiland spoelt, maak ik mijn zoveelste ochtendwandeling tijdens ons weekje Schiermonnikoog. Wat is het toch heerlijk om elke ochtend, voor het kraaien der hanen, even mijn gedachten te laten wegwaaien door de aflatende wind die het eiland de hele week al in gijzeling houdt. Een moment van bezinning, reflectie of gewoon gedachteloos voor me uit staren – fijn om af en toe even nergens aan te hoeven denken.

“Schier genieten” verder lezen

568 totaal aantal vertoningen, 2 aantal vertoningen vandaag

D.I.V.A. Syndroom

Al een aantal jaren lijd ik aan een, tot nog toe, ongeneeslijke aandoening. De eerste herinnering dat dit mijn leven beïnvloedde moet in mijn tienerjaren geweest zijn: klasgenoten wezen op mijn toestand en deden dit veelvuldig, wat de nodige pesterijen opleverde. Sindsdien is er geen verbetering opgetreden in de symptomen. Niet alleen is het vervelend en beperkend voor mijzelf, vooral mijn omgeving gaat gebukt onder mijn aandoening, hoe vervelend ik het ook vind en hoe ik mijn best doe om zo min mogelijk overlast te bezorgen. Veelal word ik er door anderen aan herinnerd dat er toch met een bepaald vooroordeel naar mij gekeken wordt, je zou het bijna discriminatie kunnen noemen.

557 totaal aantal vertoningen, 4 aantal vertoningen vandaag

Meester Lex

Door mijn doordeweekse (en soms ook weekend) baan als bouwkundig tekenaar, waar ik mijn geld verdien met het tekenen van huizen en af en toe wat glijbanen, de voorbereidingen van de verhuizing in december – ik ben graag heel goed voorbereid- en mijn nachtbaan waarbij ik incognito de misdaad bestrijd, is het schrijven en lezen op een laag pitje komen te staan. Soms verg je teveel van jezelf door steeds overal maar ja op te zeggen. Het advies ‘vergeet niet te leven’ is soms snel vergeten.
“Meester Lex” verder lezen

1,528 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag

Schreeuw niet zo!

Het voordeel van een persoonlijk gesprek voeren met iemand, is dat je snel duidelijk kunt maken hoe je iets bedoelt. Door middel van klemtoon, handgebaren of gezichtsuitdrukkingen is snel te zien of je iets spottend, kwetsend, cynisch of gemeend zegt – sarcasme wil sommige mensen dan wel eens ontgaan, wat het alleen maar leuker maakt. Veelal verraadt je gezicht al wat je wilt zeggen, en voor de moeders onder ons – vaders zijn daar nu eenmaal niet zo goed in – is ook heel snel te zien of je kind liegt als het vertelt dat niet hij, maar zijn beste vriend de bal door het raam van de buren trapte. Waar heb je anders vrienden voor?

“Schreeuw niet zo!” verder lezen

555 totaal aantal vertoningen, geen vertoningen vandaag